Bamyasker – Fırat Yılmaz

“Ana! Bak, bu televizyondaki insanlarda ekranlı telefon var. Biz de alalım bir tane, olmaz mı?” Samet, sandığın üzerine yerleştirilmiş tüplü televizyonu izlerken sürekli konuşuyordu. Yaşının getirdiği merakla ekranda gördüğü hemen her şeyi annesine soruyordu: “Ana bak, bak hemen! Bu oğlanın pabucuna bak hele. Mavi renkli. Dayım getirse olmaz mı şehirden gelirken?”

Ahşap pencerenin önündeki sedirde oturmuş, bamya dizen annesi, “Olmaz,” dedi. Samet bu cevabı iki sorusu için de kabul etti. Konuşmaya başladığı andan beri soruları bitmemişti. “A ha! Hele bak bu adamın yediğine. Nedir ki bu? Aboo! Çabuk bak, gör bunu. Çocuğun oyuncağına bak, konuşuyo, yürüyo. Benimkiler de duruyo öyle. Bu ineğin de bacağı kırık. Gerçek olsa bacağı olmayan inek durmaz zaten öyle. Bak bu traktörün tekeri kayboldu. Duruyo öyle. Garç garç ses çıkıyo sürünce. O da konuşuyo işte kendince. Sürme beni diyo.” Samet kendi şakasına gülerken annesi, “Al bu bamyaları sahanlığa diz,” diye buyurunca küçük kahkahası soldu. Kısa kesilmiş, asker tıraşı saçını kaşıyarak yerden kalktı. Burnunu elinin tersiyle sildi. Sedirin üzerine atılmış sofranın üstünden bamyaları alırken annesinin saçlarındaki beyazlara baktı. “Ana bu saçındaki beyazları saysak kaç eder acaba?”

Annesi o gün ilk defa kafasını işinden kaldırıp oğluna çevirdi. “Bok eder Samet.” Çocuk kıkırdayıp “Ne komiksin ana,” dedi, sahanlığa geçti. Dizeceği ipe yetişmek için bir sebze kasasının üstüne çıktı ve bamyaları özenle dizdi. “Bamyaskerler hepinize söylüyom. Düzgünce diziliverin bakalım şimdi. Sen büyük bamyasker! Senin görevin en son kurumak. Sen kuruyunca tüm hepiniz kuruyacak. Öyle gelip, toplucam sizi. Oldu mu? … Oldu komutanım Samet Paşa!” Bamyaskerlerine yaptığı konuşmayı asker selamıyla bitirip savaş arabası olan sebze kasasından, omuzlarını gere gere indi. İçeri girdiğinde annesi mutfak tezgâhında patates doğruyordu.

“Deli deli etme kendini Samet! Manyak mı olcan Yunus gibi?”

“Manyak değil Yunus. Otüzrik o! Ayça öğretmen söylediydi. Deli değil otüzrik Yunus o. Yanlış söylüyon. Hatta Sema, Yunus’a deli dediydi. Öğretmen de onun kulağını sündürdüydü.”

Samet, Ayça öğretmeninden bir buçuk sene kadar eğitim almıştı. İkinci sınıfın ara tatilinde okuldan alınmıştı. Öğretmeninin söylediği her kelime onun için sorgulanamaz ölçüde doğruydu. “Ökülteç mokülteç anlamam ben. Deli işte. Al bu patatesleri ocağa at. Baban öldü acından.” Samet, sahanlıktan getirdiği sebze kasasının üstüne çıkıp patatesleri tencerede kaynayan suya atmaya koyuldu. “Seni de bir bamyasker tutup böyle kaynar suya atsın da gör o zaman.” Cümlesinin bitmesiyle poposunda şaplağı hissetmesi bir oldu. Annesi sesini yükselterek “Gapçık ağızlıya bak hele. Benden düştün de beni mi düşürecen sen suya he?” Samet, poposunu ovalayarak işine devam etti. “Öyle bir emir vermem zaten. Anamsın sen benim.”

Üç soğanı doğrayıp genişçe bir tavada kavurdu. Pembeye çalan soğanların üzerine kimyon, pul biber, karabiber ve tuz ekti. Kulağı, arkasında kalan televizyondaydı.

Ben beş puan veriyorum Selma Hanım. Dörttü de beşe tamamladım yani size ayıp olmasın diye.

A aaa… ne münasebet canım. Resmen rezillik yani! Nesini beğenmediniz yemeğin Allah aşkına?

Vallahi hiç güzel değil. Çok basit buldum yani. Ne bu böyle elde ne varsa onlarla bir şey uydurmuş gibi.

Olur mu canım! Hiç mi köye gitmediniz ninenizi falan ziyarete? Onlarda Cafe de Paris soslu biftek mi yiyorsunuz? Benim konseptim köy yemekleri sonuçta yani. Hem siz…

Samet, programın en heyecanlı yerinde kanalı değiştirmişti. Çizgi film sesi duyan annesi             “Samet! U Samet! Şimdi geliyom senin kuru canına.” Çocuk kıkırdayarak programı açtı. Selma Hanım bayılmış, kolonyayla ayıltılmaya çalışılırken reklam arası verildi.

“Len, diğeri ne puan verdi, kaçırdım senin yüzüne. Puh senin kabak kafana.”

“Üç vermiştir kesin ana. Baksana bayıldı karı.”

“Sen çok mu bilecen len onu? Belki öbürü sövmüştür.”

“Yok ana ya. Sövse durur mu öyle? Ben olsam kesin üç verirdim. Hep yiyoz zaten bunları. Bi adam vardı ya yeşil boyalı saçlı, o olsaydı yüz verirdim. Ne biçim değişik yemekler yaptıydı tam ağzıma göre.”

“He iki gün okula gittin diye hep sen bilecen. Soytarı seni. Kalk babana götür bu yemeği. Yesin. Kalk. Karı gibi puan da verir bak hele.”

Samet, patates kavurmasını siniye koyup küçük odada yatan babasına götürdü. İki kişilik döşek ve yüklükten ibaret odayı, babası ile bir olmuş gibi hissediyordu. Yüklük, döşek, perde, halı ve çürük kokusu babasının başka başka organlarıymış gibiydi. Bu odada oyun yoktu. Bu oda başka bir yerdi. Kapı kirişinden geçtiğinde, doğup büyüdüğü evinden ayrı bir evrene girmiş gibi hissediyor, bir an önce kendi gerçekliğine, huzura dönmek istiyordu. “Baba kalk, yemek getirdim.” Babası, elindeki beze birkaç defa öksürerek doğruldu. Kır sakalına biraz kan bulaşınca, bezin arka tarafıyla sildi. Ayaklarının ön tarafını işaret edip buyurdu: “Bırak oraya.” Samet, sinideki yemeği dikkatlice yatağa bıraktı. “Sıcaktır, yavaş yesin dediydi anam.” Babası, dermansız kollarıyla siniye uzanırken Samet, kendi gerçekliğine dönmüştü.

“Babamdan kan geliyo ana.”

“E yeni mi gördün oğlum. Ben na’pıyım? Dayın köpeği gelsin yirmi üçünde ilaçlarını getircek.”

“Ana dün aradıydın ya dayıyı, söyledin mi Samet mavi pabuç istiyor, yeni traktör istiyor diye?”

“Yok oğlum telefonun canına sıçmışsın yılan oynaya oynaya. Arıyom çalmıyo dayının cebi.”

“E ara, bi daha ara. Önemli bunlar.”

“Hay ben senin oyununa be oğlum. Bak televizyon kar gelecek diyor erken. Hele bi dayın gelmeden kar gelsin sen o zaman gör traktörü, pabucu.”

“E ne olcak ki? Gider biz alırız. Köyde de vardır.”

“Sus! Manyak seni. Araban mı var kullancan, gitçen köye de bir de oyuncak alcan. Odun bitti bitiyor. Pirinci, patatesi, unu kaldı üç beş günlük. Bunları almıcan da gitçen oyuncak alcan. Puh, kabak kafalı avanak.”

“Onları da alırım ana ya n’olcak.”

“Beni az dinle hele az. Yemeklik az kaldı. Dayının gelmeye dört günü var. Sen o pirinçleri yere diz, askercik oyna ben de seni göreyim. Eyvaah! Şişiririm kafanı şaplaklarla.”

“Askercik değil onlar Pirasker!”

“Her ne zıkkımsa. Getir bakayım bana telefonu.”

Samet, tuşlu cep telefonunu annesine verdi ve programı izlemeye koyuldu. Kadın üç puan vermişti. Kafasını hırsla kaşıyarak, “Tam dediğim gibi vermiş ana. Üç vermiş. Bok gibi yaptı çünkü.”

Annesi, telefonun rehberinde kardeşini ararken “Hele sen bi daha nimete bok de, bak ben seni nasıl dışarı atıyorum gece karanlığında!” diye payladı. Aradı lakin yine ulaşamadı. Birkaç defa daha denedi. Sonuç değişmeyince köyden Nazife’yi aradı. Ulaşamadı. Muhtarı aradı. Diğer kardeşi İlknur’u, polis Neco’yu, eltisi Necla’yı aradı; ulaşamadı. Deli İsmet’i bile aradı. Rehberindeki kimseye ulaşamadı. Hızla kalktı. Eşarbını rasgele bağladı. “Samet ben köye gidiyom. Geceleyin arabayla getirirler beni. Sen burda babanın başını bekle. Su neyim verirsin. Dışarı çıkma.”

“Ana nereye ana! Akşam oluyo zaten yarın sabahtan gidersin. Hem köy yürüyerek üç saat sürer nasıl gelcen geceye. Ya kurtlar parçalarsa seni, görürsün o zaman.”

“Hiçbişey olmaz. Hızlı hızlı gitçem hemen. Kar geldi gelcek. Bok mu yicez elde avuçta bişey yok.”

“E dayım gelcekti hani. Onu beklesek ya. Ne diye gidiyon şimdi sen ana!”

“E ya gelmedi üzerine bi de kar geldi. Ölür gideriz o zaman bu dağda. Büyüdükçe manyak oldun sen ha! Az da yemiyon ki kime çektin bilmem.

“Ben de geleyim o zaman senle.”

“He seni bi de sırtımda taşıyım o engebede tam olsun. Dur oğlum işte, televizyon bak, oyun oyna. Erkek oldun sen daha. Hani Samet Paşa?”

Samet kafasını kaşırken, dudağı kıvrıldı. “He Paşa diyon yani. Tabi Samet Paşa’ya bi şey mi olur? Sen git ana biz bekleriz burda. Asayiş ben Kemal!” Kadın hızlı adımlarla uzaklaşıp sık ormanda kayboldu. Güneş alacalı renklerine bürünmüş batarken, bir kar tanesi annesini uğurlamaya çıkmış Samet’in kabak kafasına düştü. Dizili bamyalara bakıp “A ha! Zorlu herekât başlıyor Bamyaskerler! Hazır olun.”

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Van’da genç yazarlara, “Fikirden Kurmacaya Bir Öykü Yaratmak” isimli bir atölye veren Serpil Canalan bu yolculuğunu “Bir Çizgili Defter Meselesi” yazısıyla kaleme aldı.

Bağlantı profilde.

@serpilcnln
...

Mehmet Can Şaşmaz, “Ceza” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

Bağlantı profilde.

@mehmetcansasmaz
...

Ahmet Erkam Saraç, “Sakın Efsane Söyleme” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

@aerkamsarac

Bağlantı profilde.
...

Oğuz Dinç, “Herkesin Derdi Kendine” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

@oguzdinc_official

Bağlantı profilde.
...

Dilara Ulu, “İzafi Mesele” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

@dileabag

Bağlantı profilde.
...

Mehmet Can Şaşmaz, “Ödül” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

Bağlantı profilde.

@mehmetcansasmaz
...

Hatice Tosun, Duygu Terim’in “Aslında Her Şey Yolunda” kitabı üzerine yazdı.
Yazı İşleri’nde okuyabilirsiniz.

Bağlantı profilde.

@htc.tsn
@duyguterimm
@notoskitap
...

Patricia Engel’in “Aida” isimli öyküsü Zeynep Rade çevirisiyle Yazı Işleri’nde.

Link bağlantıda.

@patricia__engel @zeyneprade
...

Gizem Eroğlu, Sergey Arno’nun “Kapılar” isimli öyküsünü Yazı İşleri için çevirdi.

Bağlantı profilde.

@gizemm.eroglu
...

Taner Gülen, “Veçhe Farkı” isimli yeni denemesiyle Yazı İşleri’nde.

“Onca şahesere rağmen yazmayı sürdürürüz. Bir yere varmayacağını bildiğimiz bir devamlılığın eline bırakırız kendimizi. Eğer tersi geçerli olsaydı Shakespeare’den, Dostoyevski’den, Kafka’dan, Joyce’tan sonra hiç kimse kalem oynatmaya, tek bir laf etmeye kalkmazdı.”

Bağlantı profilde.
...

Yavuz Yavuzer, yakın zamanda Sel Yayınları’ndan yayımlanan “Âlemciler” isimli öykü kitabının yazarı Zafer Doruk ile söyleşti.

Link bioda.

@zaferdoruk421 @1yavuzyavuzer @selyayincilik
...

Lydia Davis’in yeni kitabı Our Strangers’tan kadınlığın aşamaları ve bir kız çocuğundan bir kadına dönüşmenin kafa karıştırıcılığı üstüne bir yazı, “Hayatımdaki Yeni Şeyler” Yazı Işleri’nde. Müge Oskay çevirdi.

Bağlantı profilde.

@mugeoskay
...

Deniz Büyükbozkırlı, “Yalnızlara Özel Menemen” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

“Menemenimi sahanıyla televizyon karşısındaki sehpaya taşıyorum. Ekranda adamın biri atölyesinde eyer yaparken atının geçirdiği kazayı, bacağındaki yarayı anlatıyor. Dünyaya at olarak gelmek ister miydim? Sağlam bir çifte atıp dört nala kaçmak? Aklım hep başka yerde, hep yanlış yerde…”

Link profilde.

@denizaybozkir
...

Şenay Eroğlu Aksoy, Boşluğun Kıyısı isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

Bağlantı profilde.

@senay.eroglu.aksoy
...

Salihcan Sezer, Cemil Kavukçu’nun yeni kitabı “Gölgeli Muhabbetler” üzerine yazdı.
Yazı İşleri’nden okuyabilirsiniz.

Bağlantı profilde.

@monbey
@canyayinlari
...

Senem Balaban, Olive Senior’ın “Lolipop” isimli öyküsünü Yazı İşleri için çevirdi.

Bağlantı profilde. 📌

@sen_emba_laban
...

Fırat Yılmaz, “Bamyasker” isimli yeni öyküsüyle Yazı İşleri’nde.

“Bamyaskerler hepinize söylüyom. Düzgünce diziliverin bakalım şimdi. Sen büyük bamyasker! Senin görevin en son kurumak. Sen kuruyunca tüm hepiniz kuruyacak. Öyle gelip, toplucam sizi. Oldu mu? ... Oldu komutanım Samet Paşa!”

Link bioda.

@firatyilmaz12
...

Yakın zamanda YKY’den yayımlanan “Ustam Diyorum Öldü” adlı kitabının ardından Makbule Aras Eyvazi ile Yavuz Yavuzer söyleşti. Link bioda.

@arasmakbule @1yavuzyavuzer @yky_yayinlari
...

Zeynep Rade`nin çevirisiyle "Bir Biyografi Yazarına Mektuplar - Joyce Carol Oates" şimdi Yazı-İşleri`nde. Link profilde. 📌
@zeyneprade
#birbiyografiyazarınamektuplar
...

Gülcan Ayral, Erkan Karaaslan’ın “Kaplumbağalar Ölmesin” kitabı üzerine yazdı.
Yazı İşleri’nde okuyabilirsiniz.

Bağlantı profilde.

@erkan__karaaslan
@gulcanayral
@selyayincilik
...

Yazı İşleri


Künye

Yayın Yönetmeni

Murat Çelik


Yayın Kurulu

Duygu Değirmenci

Elif Yeşilkaya

Eris İnal

Fırat Yılmaz

Gülcan Ayral

Hatice Tosun

Müge Oskay

Salihcan Sezer

Tolga Esat Özkurt

Yavuz Yavuzer

İletişim

[email protected]

Press ESC to close