Barselona, Katalonya – Richard Owain Roberts

            Japon bir adam, tamamlanmamış Gaudi katedralinin lavabosunda kırmızı, büyük bir domates yıkıyor. Bunu hakkıyla yapmaya kararlı. Kendini ifade etmesinin başlıca yolu görevlerini tamamlamak ve bu onu mutlu ediyor. Oldukça ciddi görünüyor ve en iyi dileklerim onunla.

            Katedral, sessiz alana açılan sakin bir bölüme sahip. Burası, insanların umutlarını ve düşüncelerini Tanrı’ya aktardığı yer. İnsanlar gülümsüyor, Tanrı’nın burada olduğuna ve dahası herkesi görmekten memnun olduğuna dair mutlak bir inanç var.

            Hediyelik eşya dükkanına uzanan sıra yirmi otuz kişi kadar. Kırk dakika sırada bekledikten sonra bir Gaudi kalemiyle Gaudi silgisi alıyorum. Öteki insanlar da benzer ürünler satın alıyorlar:

            Gaudi kalemliği—

            Gaudi fotoğraf çerçevesi—

            Gaudi bilyeleri—

 

            Herkes farklı bir dilde konuşuyor:

            Almanca, İtalyanca, İngilizce, Japonca, belki Flemenkçe.

            Çoğunluk eşler halinde burada bulunuyor, birlikte geziyorlar, birbirlerinin alanındalar:

            Mutlulukla, hoşnutlukla.

            Biri, yirmili yaşlarına yaklaşmakta olan bir genç, büyük ve pahalı görünen bir kamerayı elime tutuşturarak arkadaşıyla fotoğraflarını çekmemi istiyor. Fotoğrafa izin verildiğini sanmıyorum, bunu ona açıklamaya çalışıyorum fakat genç adamın kafası karışmış görünüyor, ben de çekiveriyorum. Merci, diyor. Merci, diyorum.

            Sessiz alandaki insanlar hâlâ hislerini aktarıyor. Bunun ne kadar sürebileceği kişinin gereksinimlerine ve gereksinimlerin aciliyetine bağlı. Durum hayli ciddi, her şey olabilir. Bu müfrit katedral ortamında her an her şey olabilir. Eğer ki Tanrı, bizim hapı yuttuğumuza, şimdi, burada ölmenin kaderimiz olduğuna karar verirse, işte o zaman bu kadardı. Yaşanacaktı. Yaşanacaktı ve bunu kabul etmeliydik.

***

            Balkona ulaşabilmek için sırada bekliyorum. Bir saat geçtikten sonra beklemeyi bırakıyorum. Balkonda kısa bir video veya fotoğraf çekebilirdim; bir şey yakalayabilirdim, tamamlanmamış Gaudi katedralinde tam bu anda neler yaşandığını kaydedebilirdim. Fotoğraf çekmez veya kısa bir video kaydı almazsam hatırlamakta zorlanırım. Anılara erişmekten yalnızca paylaşım düzenleme evresinde keyif alırım, hem teknolojiyi kullanarak bunu yapmak zihinle yapmaktan çok daha kolaydır.

***

            Sıcaklıyorum ve hava kaç derece diye kontrol etmek üzere iPhone’uma bakıyorum. Küçük bir avuç dolusu kabak çekirdeği yiyorum. Katedralin en son eklenen dış yapılarını inceliyor ve düşünüyorum:

            Tutarsız hissettiriyor.

***

            Berlin’de yaşadık. Beş veya altı yıl beraberdik, bunların dördünde evliydik. Berlin fena değildi, ilişkimiz fena değildi. Boşanma evrakları geldiği gün yorumum şu oldu:

            Bunun tek suçlusu sensin, hayır, öyle demek istemedim, ama altmışa kırk, altmış beşe otuz beş diyebilirim.

            Tüm eşyalarımızı apartmanda bıraktık ve toplanmaları için 3500 euro ödememiz istendi. Görevliye e-posta yollayarak mobilyalar ve kıyafetlerin bağışlanmasının mümkün olup olmadığını sordum. E-postaya Orla’yı da iliştirdim, o da cevapladı:

            Söylenenleri onaylıyorum.

***

            Ara sokaktan inerek Bar Pastis’e yürüyorum. Katalancam eskisine kıyasla çok daha iyi, sanki her üç ayda bir gelişme fark ediyorum. Barmen Gerard bugün gergin göründüğümü söylüyor. Önce Katalanca sonra İngilizce söylüyor bunu ama iki versiyon tam olarak birbiriyle uyuşmuyor gibi ve ben onun ne demeye çalıştığını anlayamıyorum. Bir Estrella istiyorum ve ona da bir tane teklif ediyorum. Barda oturup 1995 sonrası en iyi oyun kurucular hakkında konuşuyor ve içiyoruz.

            Gerard’ın mesaisi bitiyor ve benimle oturmak yerine yeni alacağı bisiklete aracı olacak arkadaşıyla buluşması gerektiğini söylüyor. Gitmeden önce elini omzuma koyup sabit dişliler hakkında bir şeyler geveliyor. Bardan kalkıp ön taraftaki pencere yakınlarında bir tabureye çöküyorum. Estrella’mın yarısını içiyor ve yanda duran Estrella’ya bakıyorum, dolu.

***

            Boşandığımızda Orla’yı Facebook’tan engelledim. Bana e-posta atarak bunun iyi bir fikir olduğunu, hareketlerimi onayladığını, kendisinin de aynı şeyi yapmayı düşündüğünü fakat agresif görünmek istemediğini söyledi. Sordu:

            Mutlu musun? Yürümemesinin sebebi belki de senin düşünmeyi hiç bırakmıyor oluşundu gibi hissediyorum. Hâlâ öyle misin? Hayatında olmayışım bunu değiştirdi mi, benim suçum muydu, karakterinin bu yanını tetikliyor muydum? Her neyse, artık bir önemi yok. Günlerin nasıl geçiyor, uyandığında ne yapıyorsun? Vaktini nasıl dolduruyorsun? Hâlâ spora takıntılı mısın? Eskiden birlikte IMDB’den fragman seyrederdik, hatırlıyor musun? Cumartesi sabahları yaptığımız bir şeydi. Hâlâ yapıyor musun? Nerede yaşıyorsun? Mutlu musun? Mutlu olmanı isterim.

            E-postasını cevaplamadım. ‘Diğer’ klasörünün alt dosyası olan ‘Orla’ya arşivledim. Diğer Orla. Oral Diğer. Yaşadığım yerde geniş bant internet bağlantısı yoktu, interneti her gün belki yalnızca yarım saat kadar, Starbucks’ta otururken kullanıyordum. Bir kez Orla’yı Google’da aratmayı denedim ancak hiçbir şey çıkmadı ve onun internet üzerinde tamamen izsiz olması inanılmaz göründü. Sahte bir Facebook hesabı açıp onu aramayı denedim fakat hiçbir şey bulamadım. Belki de ölmüştür diye düşündüm ve güldüm—

***

            Saatime bakıyorum, 11.30. Apartmandan tanıdığım bir arkadaş karşımda oturuyor. Hâlâ Estrella içiyoruz ama o yanında iki absent getirmiş.

            Galce, Katalanca ve İngilizce İsa diyorum.

            Artur gülüyor ve Katalanca, Galce, İngilizce İsa diyor.

            Artur iki absent daha getiriyor. Bana eskiden okul çıkışlarında arkadaşlarıyla nasıl mahalleyi turlayıp İspanyol bayrakları aradıklarını ve bulduklarında indirip köpek bokuna buladıklarını anlatıyor. Ona onayladığımı söylüyorum, gülüşüyoruz, çak bir beşlik sonra sarıl. Biraz ağlıyorum. Absent içiyoruz.

            Bilincimi kaybediyorum.

***

            Uyanıyor ve yatağımın kenarından kusuyorum.

            Bilincimi kaybediyorum. Rüyamda, internetin içinde olduğumu hayal ediyorum. İnternetin içinde olmak fena değil. Tron kadar göze hoş gelmiyor muhtemelen ama iyi. İri bir tilki koşarak yanımdan geçiyor ve kuyruğunu tutmaya çalışarak ona doğru sıçrıyorum. Iskalıyor ve bir delikten içeri düşüyorum. İyiyim, incinmedim. Histerik kahkahalar atarken bağırmaya başlıyorum:

            Azınlık raporumu istiyorum.

            Sonsuz sayıda sekme gözlerimin önünde açılıyor ve yavaşça bana yaklaşmaya başlıyorlar, tedirgin edici ancak amaca yönelik utanmaz bir kararlılıkla. Gözlerimi yumup bekliyorum—

***

            Orla daima hayatındaki herkesin gönlünü hoş tutmaya çalışırdı. İnsanlar onun cömert ruhundan, kibarlığından söz ederdi. Babası bir kez karnına yumruk atmıştı, muhtemelen kolunu iki üç sefer bükmüştü belki daha başkaca şeyler de ama Orla onu affetmişti ve her Pazar kahvaltısını hazırlardı. Pisliğin tekiydi babası. Orla bunu anlamıştı, içten içe biliyordu. Belki babasını birazcık daha mutlu hissettirebilirse günün birinde adamın kendi başına da mutlu olabileceğini hissediyordu.

            Bazen Orla’nın insanlara daha sık haddini bildirmesi gerektiği üzerine tartışırdık. Babasına da. Bana da:

            Yardımına nasıl, ne zaman ihtiyaç duyduğumu bu raddeye dek anlamadıysan…  Sadece bu kadar kararsız olmayı kes ve kendini kontrol altına al—

***

            Bar Pastis’e geri yürüyorum. Öğleden sonra dört, hava belki yirmi altı yirmi yedi derece. Barda bir sandalyeye oturuyorum ve Gerard Estrella koyuyor. Hapisten kaçış filmleri ve sakal yağından konuşuyoruz. Gerard’a ona verdiğim Old Faithful numunesini sevip sevmediğini soruyorum. Gülümsüyor, başını sallıyor, bir Estrella daha koyuyor. Alıyor ve ön pencerenin yanındaki tabureye oturuyorum. Düşünüyorum:

            Ayna ve pencere sözcüklerini nasıl da her defasında karıştırdığımı.

            Daima ilk içgüdüm onları zihnimde aynı şey için kullanılan farklı sözcükler olarak işlemekti.

            Gerard’dan bir Estrella daha istiyorum.

***

            MNAC şehirdeki favori mekanımdır. Otobüsten iner, yolu yürür, ana girişi geçer ve atıştırmalıkların bulunduğu servis barının önüne dikiliveririm. Bir pankek sipariş ederim. Bir mojito söylerim. Bugün kalabalık, oturacak pek yer yok ama Japon öğrencilerin yanında bir boşluk buluyorum. Öğrenciler yorgun görünüyor, belki de bu garip ortamda bunalıp sıkılmışlardır. Bilmiyordum. Onlara bakıp diyorum ki:

            私たちはここになりまし底から開始

            Japoncam kıttır. Sohbeti yürütemem ancak çok temel şeyleri anlayabilirim. Öğrenciler etkilenmiş görünüyor fakat ne cevap verdiklerini yakalayamıyorum. Yemeğimi bitirip içeri geçmek üzere ayağa kalkıyorum.

            Üç saattir içerdeyim. Bakıyorum:

            Matisse

            Pere Serra

            Jaume Huguet

            Bernat Martorell

            Francisco de Zumbaran

            Durup Picassolara bakıyorum. En beğendiğimi buluyorum:

            Dora Maar’ın portresi.

            Eskiden MacBook’umun duvar kağıdında bu vardı. Orla sevmemişti, derdi ki:

            Picasso. Daha çok Pikaka.

            Ne kadar yoğun baktığımın bilincindeyim. Bakmaya devam etmek istiyorum. Daha da yoğun bakmak istiyorum. Gözlerim yumulu dururken Dora Maar’a kafa atmak istiyorum. Dora Maar git gelli hatta neşeli. Pikaka. Gülmeye başlıyorum. Gülüyorum sanırım. Kesinlikle gülüyorum.

            Biri arkamda duruyor.

            Pikaka—

            Biri omzuma elini koyuyor.

            Pikaka—

            Pikaka—

            Biri merhaba diyor. Biri merhaba diyor, bana.

 

 

 

Yazarın All The Places We Lived kitabından, yayıncısının izniyle alınmıştır.

Richard Owain Roberts

Çeviri: Eris İnal

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Van’da genç yazarlara, “Fikirden Kurmacaya Bir Öykü Yaratmak” isimli bir atölye veren Serpil Canalan bu yolculuğunu “Bir Çizgili Defter Meselesi” yazısıyla kaleme aldı.

Bağlantı profilde.

@serpilcnln
...

Mehmet Can Şaşmaz, “Ceza” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

Bağlantı profilde.

@mehmetcansasmaz
...

Ahmet Erkam Saraç, “Sakın Efsane Söyleme” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

@aerkamsarac

Bağlantı profilde.
...

Oğuz Dinç, “Herkesin Derdi Kendine” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

@oguzdinc_official

Bağlantı profilde.
...

Dilara Ulu, “İzafi Mesele” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

@dileabag

Bağlantı profilde.
...

Mehmet Can Şaşmaz, “Ödül” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

Bağlantı profilde.

@mehmetcansasmaz
...

Hatice Tosun, Duygu Terim’in “Aslında Her Şey Yolunda” kitabı üzerine yazdı.
Yazı İşleri’nde okuyabilirsiniz.

Bağlantı profilde.

@htc.tsn
@duyguterimm
@notoskitap
...

Patricia Engel’in “Aida” isimli öyküsü Zeynep Rade çevirisiyle Yazı Işleri’nde.

Link bağlantıda.

@patricia__engel @zeyneprade
...

Gizem Eroğlu, Sergey Arno’nun “Kapılar” isimli öyküsünü Yazı İşleri için çevirdi.

Bağlantı profilde.

@gizemm.eroglu
...

Taner Gülen, “Veçhe Farkı” isimli yeni denemesiyle Yazı İşleri’nde.

“Onca şahesere rağmen yazmayı sürdürürüz. Bir yere varmayacağını bildiğimiz bir devamlılığın eline bırakırız kendimizi. Eğer tersi geçerli olsaydı Shakespeare’den, Dostoyevski’den, Kafka’dan, Joyce’tan sonra hiç kimse kalem oynatmaya, tek bir laf etmeye kalkmazdı.”

Bağlantı profilde.
...

Yavuz Yavuzer, yakın zamanda Sel Yayınları’ndan yayımlanan “Âlemciler” isimli öykü kitabının yazarı Zafer Doruk ile söyleşti.

Link bioda.

@zaferdoruk421 @1yavuzyavuzer @selyayincilik
...

Lydia Davis’in yeni kitabı Our Strangers’tan kadınlığın aşamaları ve bir kız çocuğundan bir kadına dönüşmenin kafa karıştırıcılığı üstüne bir yazı, “Hayatımdaki Yeni Şeyler” Yazı Işleri’nde. Müge Oskay çevirdi.

Bağlantı profilde.

@mugeoskay
...

Deniz Büyükbozkırlı, “Yalnızlara Özel Menemen” isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

“Menemenimi sahanıyla televizyon karşısındaki sehpaya taşıyorum. Ekranda adamın biri atölyesinde eyer yaparken atının geçirdiği kazayı, bacağındaki yarayı anlatıyor. Dünyaya at olarak gelmek ister miydim? Sağlam bir çifte atıp dört nala kaçmak? Aklım hep başka yerde, hep yanlış yerde…”

Link profilde.

@denizaybozkir
...

Şenay Eroğlu Aksoy, Boşluğun Kıyısı isimli öyküsüyle Yazı İşleri’nde!

Bağlantı profilde.

@senay.eroglu.aksoy
...

Salihcan Sezer, Cemil Kavukçu’nun yeni kitabı “Gölgeli Muhabbetler” üzerine yazdı.
Yazı İşleri’nden okuyabilirsiniz.

Bağlantı profilde.

@monbey
@canyayinlari
...

Senem Balaban, Olive Senior’ın “Lolipop” isimli öyküsünü Yazı İşleri için çevirdi.

Bağlantı profilde. 📌

@sen_emba_laban
...

Fırat Yılmaz, “Bamyasker” isimli yeni öyküsüyle Yazı İşleri’nde.

“Bamyaskerler hepinize söylüyom. Düzgünce diziliverin bakalım şimdi. Sen büyük bamyasker! Senin görevin en son kurumak. Sen kuruyunca tüm hepiniz kuruyacak. Öyle gelip, toplucam sizi. Oldu mu? ... Oldu komutanım Samet Paşa!”

Link bioda.

@firatyilmaz12
...

Yakın zamanda YKY’den yayımlanan “Ustam Diyorum Öldü” adlı kitabının ardından Makbule Aras Eyvazi ile Yavuz Yavuzer söyleşti. Link bioda.

@arasmakbule @1yavuzyavuzer @yky_yayinlari
...

Zeynep Rade`nin çevirisiyle "Bir Biyografi Yazarına Mektuplar - Joyce Carol Oates" şimdi Yazı-İşleri`nde. Link profilde. 📌
@zeyneprade
#birbiyografiyazarınamektuplar
...

Gülcan Ayral, Erkan Karaaslan’ın “Kaplumbağalar Ölmesin” kitabı üzerine yazdı.
Yazı İşleri’nde okuyabilirsiniz.

Bağlantı profilde.

@erkan__karaaslan
@gulcanayral
@selyayincilik
...

Yazı İşleri


Künye

Yayın Yönetmeni

Murat Çelik


Yayın Kurulu

Duygu Değirmenci

Elif Yeşilkaya

Eris İnal

Fırat Yılmaz

Gülcan Ayral

Hatice Tosun

Müge Oskay

Salihcan Sezer

Tolga Esat Özkurt

Yavuz Yavuzer

İletişim

[email protected]

Press ESC to close